Page content

article content

De kwetsbaarheid van een sporttrainer

Het was in de zomer van vorig jaar, augustus 2018. Samen met mijn zus en aanhang bracht ik de vakantie door op een zonnige camping in Frankrijk. Zij hadden een grote ronde tent en ik sliep in mijn eigen tentje iets verderop. Het was meer dan 15 jaar geleden dat ik voor het laatst in een tent geslapen had en met een wc-rol over een campingterrein naar de toiletten moest lopen. Toch viel het alleszins mee, afgezien van één dingetje…

tentIedere nacht werd ik stipt om drie uur en om vijf uur wakker met een overvolle blaas. Ik wist niet hoe snel ik mijn tentje open moest ritsen en met een rotvaart sprintte ik in het donker naar de wc. Gelukkig was ik altijd precies op tijd, maar het was uiteraard verre van plezierig. Los hiervan was de vakantie echt heerlijk! Mijn zus en ik prezen ons gelukkig dat we als familie zo makkelijk met elkaar op vakantie konden zonder ruzie en gedoe. Perfect, zou je zeggen. Toch?

Na zes dagen in Frankrijk te hebben doorgebracht reden we weer op huis aan, en de blaasklachten bleven. Dus bij thuiskomst maakte ik snel een afspraak bij de huisarts. Was het een hardnekkige blaasontsteking? Er werden diverse tests gedaan waaruit bleek dat er zeker iets niet goed zat. De dokters konden echter niet achterhalen wat het precies was. Zo joeg ik er bijna een hele medische strippenkaart doorheen zonder dat het mysterie werd opgelost.

Na een week of twee, drie kreeg ik pijn. Heel veel pijn. Ik lag opgerold in de foetushouding in bed en kon nauwelijks bewegen. Mijn buik en darmen schreeuwden het uit. Zo’n pijn had ik nog nooit eerder gevoeld. Dit was echt niet vol te houden, dus ging ik terug naar de huisarts en vervolgens was het zes weken wachten op een nieuw onderzoek. Het was om gek van te worden.

afvallenOndertussen bleef ik gewoon mijn sporttrainingen geven. Mijn klanten zagen me vermageren. Binnen drie maanden was ik meer dan 10 kilo afgevallen. Dat was een vrij nare bijkomstigheid, want hierdoor leverde ik flink in op energie, kracht en conditie. Buiten trainen was niet ideaal. Ik kreeg het snel koud en mijn bloedsomloop was echt niet meer optimaal. Dus verplaatste ik mijn activiteiten vaker naar binnen, terwijl mijn sporters juist graag naar buiten wilden. Ik begon me schuldig te voelen, omdat ik niet aan hun wensen kon voldoen. Uiteraard is de eigen gezondheid belangrijker. Maar het is heel frustrerend als je zo graag wilt, terwijl je lichaam je in de steek laat.

Het voelde vreemd. Surrealistisch. Ik ben een sporttrainer die mensen helpt om fitter te worden. Om hun kracht te vergroten, meer levensenergie te geven. Maar als ik naar mezelf in de spiegel keek stond daar een magere, vermoeide Lizet. Zonder kracht, zonder toonbare energie. Het paste totaal niet bij mijn levensmissie en het beeld waarvan ik voelde dat ik moest uitstralen. Hoe moesten mijn sporters mij nog serieus nemen als ik in deze hoedanigheid voor hen stond? Hoe geloofwaardig was dat eigenlijk nog?

wandelschoenOok privé hield ik niet alles meer vol. Op een regenachtige dag ging ik met de hond naar buiten toe om een mooie ronde te lopen. Dit was iets wat ik wilde blijven doen. Ik weet namelijk dat beweging en buitenlucht altijd goed is voor een mens, dus ik pakte mezelf goed in en deed mijn wandellaarzen aan. Aan de voorbereiding schortte niets, maar na een uur wandelen merkte ik dat ik volledig uitgeput was. Mijn laarzen voelden als lood. Dit had ik nog nooit meegemaakt: mijn eigen schoenen voelden te zwaar. Daarom loop ik tegenwoordig op lichte gympen, zodat ik ondanks alles kan blijven lopen.

Op een bepaald moment dacht ik dat ik dood zou gaan; zoveel pijn had ik. Mijn lichaam was op. Mijn geest was op. Niets wilde meer. Gelukkig was dat slechts een paniekreactie, want dood ga ik (hopelijk!) nog lang niet. Ieder leven heeft een houdbaarheidsdatum, maar de mijne is nog niet verstreken 🙂  Toch hebben deze gevoelens weer in mij losgemaakt; doe de dingen waar mijn hart van gaat zingen.

Op het moment dat ik dit stuk schrijf hebben de dokters een voorzichtige diagnose gesteld en een naam gegeven: colitis – een chronische darmontsteking. Fijn dat er nu meer duidelijkheid is. En tegelijkertijd is het natuurlijk helemaal niet fijn. In ieder geval ga ik de komende tijd extra goed voor mezelf zorgen!! Bootcamp BoksenHoe mijn dagen er in de praktijk precies uit gaan zien, weet ik nog niet.

De rode draad in mijn leven blijft onveranderd: mensen met elkaar verbinden, plezier laten beleven en hun innerlijke held laten ontdekken! In iedereen liggen veel talenten verborgen en die mag je aanspreken. Je mag naar jouw unieke zelf op zoek gaan en daarbij blijf ik jou heel graag helpen. Met vallen en met opstaan. We zijn allebei kwetsbaar en uniek. We moeten allebei soms de tijd nemen om te herstellen voordat we weer met sprongen vooruit gaan. Het belangrijkste is dat je elkaar tijdens deze persoonlijke reis ondersteunt!

Comment Section

8 reacties op “De kwetsbaarheid van een sporttrainer


Door Yvette Rogaar op 5 februari 2019

Mooi beschreven Lizet. Het is jammer dat we af en toe met onszelf en onze kwetsbaarheid geconfronteerd moeten worden om sterker te worden, maar dat gaat je lukken.


Door Lizet-Bakker op 11 februari 2019

Dank je wel voor je mooie woorden Yvette!


Door Priscilla op 5 februari 2019

Lieve Lizet,

Wat dapper van je om je verhaal over deze donkere periode in je leven te delen. Als één van jouw medetrainers kan ik me niet voorstellen hoe het is om dit mee te maken. Dit gun je niemand, zeker niet zo’n goed en mooi persoon als jij. Ik heb onwijs veel bewondering voor jouw doorzettingsvermogen, moed en karakter en ik zal dan ook mijn best doen om je zo goed mogelijk met de trainingen van MoveMakers te helpen!

Liefs en sterkte,

Priscilla


Door Lizet-Bakker op 11 februari 2019

Dank je wel Priscilla! En supertof dat jij mee wilt helpen als trainer 🙂 #blijmee


Door Daphne Janssen op 10 februari 2019

Wat mooi beschreven Lizette! Ik kom net terug uit de woestijn waar ik met een groep vrouwen onze kwetsbaarheid hebben gedeeld. Dit gaf een enorm gevoel van verbinding. We hebben onze zorgen en lasten achtergelaten in de woestijn en vol energie en vertrouwen hebben we de woestijn verlaten. Deze energie en het vertrouwen dat het goed komt wens ik jou ook toe! Veel liefs, Daphne


Door Lizet-Bakker op 11 februari 2019

Wat super Daphne! Ik ben benieuwd naar je verhalen over jouw woestijntocht!


Door Sandra op 17 februari 2019

Lieve Lizet, wat heb ik een hoop bewondering voor jou. Vanaf de dag dat ik jou heb leren kennen ben ik dankbaar want ik leer goede en mooie dingen van je. Waaronder ook dit …te delen als het even niet zo goed gaat. Dat is een kwetsbaarheid die niet vanzelfsprekend is om te durven delen in deze maatschappij. Ik wens jou veel sterkte toe en helaas kan ik niet veel meer doen dan deze hart onder je riem te steken anders had ik dat zeker gedaan. Zorg goed voor jezelf. Er is maar 1 Lizet ♡

Liefs Sandra


Plaats een reactie


*